Diplomacy and its consequences

Meera Shankar, India's second female Ambassador to the USA have been in the news recently. The controversy was that she got frisked/patted-down by the security personnel at the Tennessee Airport on 4th Dec 2010. I was literally fuming with anger when I saw the hype in the television channels. I straight away posted "I denounce the pat-down search of Meera Shankar, Indian Ambassador to the US, by US officials" on FB as a gesture of my protest. But later I came across many an opinions about the instance on the internet while searching for the news and some of them were really funny.

India responded quickly as soon as the news came to light and shown their protest. All the main stream media were fuming against the 'unacceptable' acts by the US security personnel. Our Foreign Minister, S M Krishna has called the incident unacceptable and asked for a report. He has also noted that it has happened twice in three months time. I too have a disagreement with the way the Transportation Security Administration (TSA) handled an Indian Ambassador to the US. There are protocols to be followed when dealing with Diplomats, especially Ambassadors because not just any individuals but are representatives of a nation.

The main issue was that, she was singled out allegedly because of the way she dressed. The TSA indirectly said that she was patted down because of her bulky clothing (read Saree), which according to most of the people is triggered by racism and profiling. Onlookers said that the way she was patted down was so humiliating, which probably meant that she was made to strip at least her pallu down in front of many people. She was pulled out from the line despite being told that she was an ambassador. The TSA said that 'no one' (I believe he meant people like Obama too) is exempt from security checks. Even our Ronen Sen, former diplomat to the US, said that these security screening at airports is applicable to dignitaries from all countries, but with exception of Union Cabinet ministers and above on official duty. But our brothers in US forgot this exemption also when our Civil Aviation minister, Praful Patel was detained and questioned at Chicago airport. Do not forget that the ass-holes from the American airliner Continental Airlines had dared to frisk our former President Dr. Abdul Kalam right at the Indhira Gandhi International Airport, Delhi on April 24, 2009, clearly violating the protocols. This was done on the insistence of the company's american MF (free for interpretation by the readers) boss.

I wonder, what would have been US's reaction if one of their official (forget diplomat or ambassador) were treated like this on their visit to India. Imagine Condoleezza Rice being frisked at our of our airports. I am sure that US will understand that no one is exempt from security checks. Wait a minute, did I say Condoleezza Rice? Alright, now I see why they don't think about these kind of action from Indians. They are very much confident that no one will bother to pat-down the ones like Condoleezza Rice or Michelle Obama. The only chance was Hillary Clinton but people here will rather sympathize with her about her encounters with sperm filled napkins from her hubby's office some years ago. But still there are people here in India who are fuming about what happened with Meera Shankar. so Hillary, next time when you come to India, beware of being stripped and frisked at one of our airports as part of our regular security checks. And you can even expect a live telecast of the same on the main stream media in India as "Flash News".

I happened to come across a very interesting discussion forum on msnbc.com regarding a news post titled, "Sari-clad India ambassador gets pat-down at Miss. airport". Please click here for going through them and I promise that they are really interesting. Most of the Americans on the forum were of the opinion that if they were made to go through all these then everyone else should also be made to. Well, fair enough but please elaborate everyone else. Does that include all the american dignitaries too? The funny part is that you get to read the comments by the typical/stereotyped Americans in our jokes (read, dumb and stupid) who are of the opinion that diplomats are politicians (:O lmao), we Indians are anti-american, we are plagued with violence issues, majority of Indians are Muslims (No offence. With all due respect to the Islam, I am just stating the profiling of the Muslims by a brainless American bro) and think that diplomats are not the representatives of a nation but are like any other individual around. There were of course a few Americans with some sense who felt that what happened was unfortunate and the officials at the airport were brainless to do this to an ambassador. For the american officials who plan to visit India, please click here to check out some of the reactions (very decent, so far) to this instance here in India and please educate your people there about the protocols or we Indians may have to un-educate ourselves.

Now readers, please post your comments on whether we should give a tit for tat or maintain our silence as always.

Cheers!!!

The ugly truth

Once my geography teacher at my school, Mr. Narayanankutty, looked at my face and said, "Robin, you seem to be very truthful!"
"Of course I am, sir. Thanks for understanding me. BTW how can u say that just by looking at my face?!", I asked with joy and exclamation.
"Well, Robin, we all have heard that the face of truth is always ugly", said him with a smirk on his face.


I too joined the laughter followed by the last comment. :D


But now I see that ugly face again looking at the comments to my blogs and the list of followers. There are no comments at all for the last few months (I'm embarrassed to say, over an year :P) and the same 4 followers I had since last September. And this is after publicizing my posts in Facebook. Man.... Truth is so ugly.


Let me think and tell myself what are the realizations I should make out of this ugly truth...


Well my readers, please note the point number 6 and don't even consider reading the rest.

1. First and foremost, remember, you don't give a fuck if someone reads your post or not. You are writing all these cos u feel like writing and got nothing else to do at home. (അഹങ്കാരത്തിനു മാത്രം ഒരു കുറവും ഉണ്ടാവരുത് :P...)
2. Dude, your blog suck!
3. Realize that your posts are not interesting
4. Stop doing serious stuff in the blog. No body cares to read the so called serious stuff. Remember the time when you used to talk these current affairs and social issues to your closest one and she used to shout at you saying, "Why the hell are you talking these bull shit to me. Why don't you go blog or something without bothering me?"... :P
5. Try to be humorous. Well, TRY but don't overdo it :P
6. Offer chocolates to yours friends for commenting on and following your blog. (I have always been this wise. True!)

Cheers!!! :D


PS: I am seriously considering the point 6 and have started a small fund collection activity for carrying it out successfully. Please feel free to contribute generously. Yours truly.

Omer ki shair

This is a shair (शैर) posted by my friend shayar (शायर) Omer in Facebook. I liked it very much and I'm reproducing here with translations for my readers... And Omer, hope you wont mind :)


"प्यार वह बीमारी है जिस पर कोई दवा असर नहीं करती
और बेवफाई वह दवा है जिस से यह बीमारी वापस नहीं लगती"


മലയാള പരിഭാഷ
"പ്രണയം മരുന്നില്ലാത്ത ഒരു രോഗമാണ്
പക്ഷെ അവിശ്വാസ്യത ഈ രോഗം ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരാതെ കാക്കുന്ന ഒരു മരുന്നാണ്"


English translation
"Love is a disease which has no cure
but infidelity is a medicine which cures it forever"

ഒരു തോട്ടത്തിന്റെ കഥ, തോട്ടക്കാരന്‍റെയും

ഒരിടത്തൊരിടത്തൊരു തോട്ടക്കാരനുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ യജമാനത്തിയുടെ തോട്ടം നോക്കി നടത്തലായിരുന്നു അയാളുടെ ജോലി. യജമാനത്തിയെയും തോട്ടത്തെയും വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട അയാള്‍ തനിക്കൊരു സ്ഥിര നിയമനം നല്‍കണമെന്ന് യജമാനത്തിയോടു അപേക്ഷിച്ചു. അയാളുടെ സേവനങ്ങളില്‍ സന്തുഷ്ടയായ യജമാനത്തി അയാള്‍ക്ക്‌ ആജീവനാന്ത സ്ഥിര നിയമനം നല്‍കി. മനസ്സ് നിറയെ സ്നേഹവും, തനിക്കു സ്വന്തമായുള്ള തോട്ടത്തിലെക്കുള്ള സഹായവുമായിരുന്നു കൂലി.

അങ്ങനെ അവര്‍ സന്തുഷ്ടരായി ജീവിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഒരിക്കല്‍, യജമാനത്തി തന്റെ തോട്ടക്കാരന് സ്വന്തമായുള്ള തോട്ടത്തിലേക്ക് ഒരു സന്ദര്‍ശനം നടത്തി. തോട്ടക്കാരന്‍ താന്‍ ഓമനിച്ചു വളര്‍ത്തുന്ന വിളകള്‍ ആവേശത്തോടെ യജമാനത്തിക്ക് കാട്ടിക്കൊടുത്തു. പക്ഷെ യജമാനത്തിക്ക് അയാളുടെ തോട്ടം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. തോട്ടക്കാരന് അവന്റെ തോട്ടതില്‍നിന്നും അമിത പ്രതീക്ഷകള്‍ ആണുള്ളതെന്നും, ഈ വിളകള്‍ നോക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ പ്രാപ്തി ഇല്ലെന്നും അവര്‍ കുറ്റപ്പെടുത്തി. തോട്ടക്കാരന്‍ അയാളുടെ സ്വന്തം തോട്ടത്തില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ തന്റെ തോട്ടത്തിലെ വിളകള്‍ പരിപാലിക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് കഴിയില്ലെന്നും, അതിനാല്‍ തന്റെ തോട്ടത്തിലെ സ്ഥിര ജോലി തുടരണമെങ്കില്‍ തോട്ടക്കാരന്‍ അയാളുടെ തോട്ടം താന്‍ പറയുന്നത് പോലെ വളര്‍ത്തണം എന്നും യജമാനത്തി അയാളോട് പറഞ്ഞു. അതിനായി തോട്ടക്കാരന്റെ കൊച്ചു തോട്ടത്തിലെ വിളകളെല്ലാം നശിപ്പിച്ചിട്ടു താന്‍ തരുന്ന വിത്തുകള്‍ വിതക്കാന്‍ യജമാനത്തി അയാളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

താന്‍ ഓമനിച്ചു വളര്‍ത്തിയ വിളകളെ നശിപ്പിക്കണമെന്ന യജമാനത്തിയുടെ ആവശ്യം കേട്ട് അയാളുടെ മനസ്സ് വിങ്ങി. യജമാനത്തിയുടെ തോട്ടത്തിന് യാതൊരു കുറവും വരുത്താതെ തന്റെ കൊച്ചു തോട്ടം വളര്‍ത്തിക്കൊള്ളാം എന്ന് അയാള്‍ കേണപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും അവര്‍ അവയൊന്നും ചെവിക്കൊണ്ടില്ല. ഇത്രയും കാലം കൊണ്ട് യജമാനത്തിയുടെ തോട്ടത്തിലെ ജോലിയും, യജമാനത്തിയെയും അയാള്‍ ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിക്കാന്‍ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. ആ ജോലിയെയും, യജമാനത്തിയെയും പിരിയുന്നത് അയാള്‍ക്ക്‌ ചിന്തിക്കാന്‍ പോലും കഴിയില്ലായിരുന്നു. തനിക്കു ഏക ഉപജീവന മാര്‍ഗമായ യജമാനത്തിയുടെ തോട്ടത്തിലെ ജോലിയെയും, അതില്‍ കൂലിയായി മനസ്സ് നിറയെ ലഭിക്കുന്ന സ്നേഹവും, സന്തോഷവും; എല്ലാത്തിനും ഉപരിയായി തനിക്കു ആജീവനാന്ത കാലം യജമാനത്തിയുടെ കൂടെ തോട്ടക്കാരനായി ജീവിക്കാം എന്ന വാഗ്ദാനവും ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ അവരുടെ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കുന്നതാണ് ഉചിതമെന്ന് അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നി.

തന്റെ തോട്ടത്തില്‍ മാത്രം വളരുന്ന വിളകളുടെ വിത്തുകളും തൈകളും ആണ് യജമാനത്തി തന്റെ തോട്ടക്കാരന് നല്‍കിയത്. വളരെ വേദനയോടെ ആണെങ്കിലും, താന്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് വളര്‍ത്തി വലുതാക്കിയ തന്റെ തോട്ടം വെട്ടി നശിപ്പിച്ച്, അവിടെ അയാള്‍ തന്റെ യജമാനത്തി നല്‍കിയ വിത്തുകളും, തൈകളും നട്ട് വളര്‍ത്തി. തനിക്ക് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട യജമാനത്തിയുടെ കൂടെ ആജീവനാന്തം ജീവിക്കാം എന്ന ഒരേയൊരു ഓര്‍മ്മ മാത്രമാണ് അയാള്‍ക്ക്‌ ആശ്വാസം നല്‍കിയത്.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. തോട്ടക്കാരന്‍ തന്റെ യജമാനത്തിയെ ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിച്ചു. തന്റെ വിയര്‍പ്പും, ചോരയും കൊടുത്ത് അവരുടെ തോട്ടത്തെയും, അവരെയും അയാള്‍ പരിപാലിച്ചു. തന്റെ കൊച്ചു തോട്ടത്തില്‍, യജമാനത്തി നല്‍കിയ വിളകള്‍ വളര്‍ന്നു വരുന്നത് കണ്ടും അയാള്‍ സന്തോഷിച്ചു. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം യജമാനത്തി തോട്ടക്കാരനെ അടുത്ത് വിളിച്ച്, അയാളെ ജോലിയില്‍ നിന്നും പിരിച്ചു വിടുന്നതായി അറിയിച്ചു. ആ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് തോട്ടക്കാരന്‍ തളര്‍ന്നു പോയി. ഇത്രയും കാലം തന്റെ ജീവിതത്തെ മുന്നോട്ടു നയിച്ചിരുന്ന പ്രതീക്ഷകള്‍ തകര്‍ന്നടിയുന്നത് കണ്ടു അയാള്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അയാള്‍ തോട്ടത്തെ കുറിച്ചുള്ള പല കാര്യങ്ങളിലും അഭിപ്രായം പറയുന്നതും, തോട്ടത്തിന്റെ പരിപാലനത്തില്‍ അമിതാവേശം കാട്ടുന്നതും, തോട്ടത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ കൈ കടത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതുമാണ് അയാളെ പിരിച്ചു വിടാന്‍ കാരണമെന്ന് അയാളുടെ യജമാനത്തി അയാളോട് പറഞ്ഞു. അഭിപ്രായങ്ങള്‍ എല്ലാം തോട്ടത്തിന്റെ നന്മക്കു വേണ്ടി ആയിരുന്നെന്നു അയാള്‍ യജമാനത്തിയെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ വാക്കുകള്‍ ഒന്നും കേള്‍ക്കാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. തോട്ടത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ കൈ കടത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുവെന്നു തോന്നിയത് വരും തെറ്റിധാരണ ആയിരുന്നെന്നും, ഇനി മേലില്‍ ഇത്തരത്തില്‍ ഒന്നിനും ഇടവരാതിരിക്കാന്‍ എന്തും ചെയ്യാമെന്നും തോട്ടക്കാരന്‍ കേണ് അപേക്ഷിച്ചു എങ്കിലും, അതൊന്നും യജമാനത്തി ചെവിക്കൊണ്ടില്ല. തന്നെ ആജീവനാന്തം തോട്ടക്കാരനായി കൂടെ നിര്‍ത്താമെന്ന് വാക്ക് നല്‍കിയത് ഓര്‍മിപ്പിച്ച അയാളെ യജമാനത്തി പരസ്യമായി അപമാനിച്ച് ഇറക്കി വിട്ടു.

"ഇനി എന്ത്?" എന്ന വലിയ ഒരു ചോദ്യ ചിഹ്നവുമായി, കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളും, തളര്‍ന്ന മനസ്സുമായി അയാള്‍ തനിക്ക് സ്വന്തമായുള്ള കൊച്ചു തോട്ടത്തിലെത്തി. അപ്പോഴാണ്‌ തന്റെ തോട്ടത്തിലേയ്ക്ക് യജമാനത്തി തന്ന വിളകളെല്ലാം അവരുടെ തോട്ടത്തില്‍ മാത്രം ഉള്ളവയായിരുന്നെന്നും, തന്റെ തോട്ടത്തെ പരിപാലിക്കാന്‍ ആവശ്യമായ വളങ്ങളും സഹായങ്ങളും യജമാനത്തിയില്‍ നിന്നല്ലാതെ മറ്റൊരിടത്ത് നിന്നും കിട്ടില്ലെന്നും അയാള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. കുറെ കാലങ്ങളായി യജമാനത്തിയില്‍ നിന്ന് സഹായങ്ങള്‍ ഒന്നും ലഭിക്കാതെ അയാളുടെ വിളകളെല്ലാം വാടിതുടങ്ങിയിരുന്നു. തന്റെ എല്ലാ ജീവിത മാര്‍ഗങ്ങളും അടയുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അയാള്‍, ഈയവസ്ഥയില്‍ തനിക്ക് ജീവിക്കണമെങ്കില്‍ യജമാനത്തി കൂടിയേ തീരൂ എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തന്നെ തിരിച്ചെടുക്കണം എന്ന് കരഞ്ഞപേക്ഷിച്ചയാല്‍ യജമാനത്തിയുടെ അടുക്കലേക്കു തിരികെ ചെന്നു. തന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്ന് യാതൊരു പിഴവുകളും ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് ഉറപ്പു നല്‍കി യജമാനത്തിയോടു തന്നെ ജോലിയില്‍ തിരികെ എടുക്കണമെന്ന് അയാള്‍ യാചിചെങ്കിലും, അവര്‍ അവന്റെ വാക്കുകളെ ചെവിക്കൊള്ളാന്‍ തയ്യാറായില്ല. ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ താന്‍ ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിച്ച, പരിപാലിച്ച തന്റെ യജമാനത്തി ഒരു ദിവസം തന്നെ തിരികെ വിളിക്കുമെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തില്‍ അയാള്‍ മാസങ്ങളോളം അവരുടെ തോട്ടത്തിനരികെ കാത്തു നിന്നു.

വളരെയേറെ മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം, ദിവസേന തന്റെ മുന്‍പിലൂടെ പോകുന്ന യജമാനത്തി തന്നെ കണ്ടതായിപ്പോലും നടിക്കുന്നില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അയാള്‍, തന്റെ കൊച്ചു തോട്ടത്തിനെ വല്ല വിധേനയും സംരക്ഷിക്കാം എന്നുറപ്പിച്ച് തിരികെ പോകാന്‍ ഒരുങ്ങി. യജമാനത്തി തന്നെ ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചെടുക്കില്ല എന്നും, പുതിയ തോട്ടക്കാരനെ സ്ഥിരമായി നിയമിക്കാന്‍ ഒരുക്കങ്ങള്‍ നടത്തുകയാണെന്നും അയാള്‍ വേദനയോടെ മനസ്സിലാക്കി. തന്റെ തോട്ടത്തെ വല്ല വിധേനയും പരിപാലിച്ചു പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു, മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം അയാള്‍ തന്റെ തോട്ടത്തില്‍ തിരികെയെത്തി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച കണ്ട് അയാള്‍ക്ക്‌ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി. മാസങ്ങളോളം വെള്ളവും, വളവുമില്ലാതിരുന്ന തന്റെ തോട്ടം പാടെ നശിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാ വിളകളും ഉണങ്ങി മണ്ണടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തന്റെ തോട്ടം വെറുമൊരു മരുഭൂമിയായിരിക്കുന്നു. യാഥാര്‍ത്യങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാവാതെ അയാള്‍ ആ മരുഭൂമിയുടെ നടുവില്‍ തളര്‍ന്നിരുന്നു.

അയാള്‍ തന്റെ ഭൂതകാലജീവിതത്തിലേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ജീവിതത്തെ താന്‍ ഒരിക്കലും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്നയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. ഇത് വരെ താന്‍ ഒന്നിനും മുന്‍പില്‍ അടിയറവു പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എവിടെയും തളര്ന്നിട്ടില്ല. മരുഭൂമിയിലും പൊന്നു വിളയിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയില്‍ തനിക്കിനിയും പൊരുതി മുന്നെരമെന്നു അയാളുടെ ഉള്ളിലാരോ പറഞ്ഞു. അയാള്‍, വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് ആണെങ്കിലും, ആ മരുഭൂമിയുടെ നടുവില്‍ നിവര്ന്നെഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അപ്പോഴും, കൊടും ചൂട് കൊണ്ട് അയാളുടെ ശരീരം പൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജീവിത യാഥാര്‍ത്യങ്ങളുടെ ചൂട്. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ പ്രഭാതമായാതെ ഉള്ളൂ എന്നും, ഉച്ചയായാല്‍ ചൂട് ഇനിയും ദുസ്സഹമാവുമെന്നും ഉള്ളിലോര്‍ത്തു എങ്കിലും, അയാളുടെ ചുണ്ടത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്നു നിന്നു. പ്രത്യാശയുടെ പുഞ്ചിരി.

In the end...

This song, I think, is a huge hit because the way millions of people can relate themselves with the lyrics or with Chester Bennigton who wrote it. I always loved the song and never knew why I could relate to the lyrics. Now I realize that I loved the lyrics because I had it all coming :P

A W E S O M E lyrics and awesome performance too :D

It starts with, One thing I don't know why
It doesn't even matter how hard you try
Keep that in mind I designed this rhyme
To explain in due time

All I know
Time is a valuable thing
Watch it fly by as the pendulum swings
Watch it count down to the end of the day
The clock ticks life away

It's so unreal
Didn't look out below
Watch the time go right out the window
Trying to hold on, but didn't even know
Or wasted it all just to watch you go

I kept everything inside
And even though I tried, it all fell apart
What it meant to me will eventually be
A memory of a time when

I tried so hard and got so far
But in the end it doesn't even matter
I had to fall to lose it all
But in the end it doesn't even matter

One thing, I don't know why
It doesn't even matter how hard you try
Keep that in mind I designed this rhyme
To remind myself how
I tried so hard

In spite of the way you were mocking me
Acting like I was part of your property
Remembering all the times you fought with me
I'm surprised
It got so far

Things aren't the way they were before
You wouldn't even recognize me anymore
Not that you knew me back then
But it all comes back to me in the end

You kept everything inside
And even though I tried, it all fell apart
What it meant to me will eventually be
A memory of a time when

I tried so hard and got so far
But in the end it doesn't even matter
I had to fall to lose it all
But in the end it doesn't even matter

I've put my trust in you
Pushed as far as I can go
And for all this
There's only one thing you should know

I've put my trust in you
Pushed as far as I can go
And for all this
There's only one thing you should know

I tried so hard and got so far
But in the end it doesn't even matter
I had to fall to lose it all
But in the end it doesn't even matter

Check out the song here...

कहाँ गयी

दिल मेरा चुराके, ख्वाबों को लुटाके
कहाँ खो गयी, तुम कहाँ खो गयी


रौशनी बुझाके, जान के दिये को
कहाँ ले गयी, तुम कहाँ ले गयी

How she lost her boobies

Cochin University of Science and Technology (CUSAT) has a mermaid in its garden. A shrub sculpture. Its been there for a couple of decades but following a recent complaint from the women's welfare organization in the campus, the university official ordered to alter the shape of the sculpture. Some hypocrite bitches (yes offence!!!) felt that the sculpture was a vulgar sight and chopped off her boobies :(

I can't imagine how slutty their mind would be if they see obscenity in the bosom of a real piece of art!!! And a wimp registrar who was busy looking at the bosoms of the people who approached him to complain, promptly ordered the chopping. And he didn't forget to quote the Supreme Court directive of 2002, ordering the removal of vulgar pictures and artifacts from the campuses of educational institutions. But how the hell in the world did this loser become the registrar of a university if he cannot differentiate between a piece of art and vulgarity.

The tragedy again is that the very creator/curator of the sculpture, Verghese, was ordered to destroy it. He was initially transferred to another department for not accepting to do so. I saw him crying in TV talking about his fate. I don't think that he was crying for a media gimmick because I can't imagine why he would ever do so. It's the creator who feels the pain when one of his/her creations are destroyed.

Here are some pictures of the disfigured sculpture:

Fortunately, the senate passed a resolution to restore the sculpture as soon as possible after the matter was discussed widely among sane people, art lovers, cultural leaders, artists and of-course a heated debate in the mainstream media.

But the women's welfare organization mentioned here have already made a long term plan to erase all the obscene objects from the nation as a part of "Save Indian Culture" movement and their programs in the coming weeks are given below:

1. Initiation of fund collection to buy sarees to cover sculptures in Bhuvaneshwar temples
2. Legal action against the dancing women at the Parasurameswar temple, Orissa
3. Demolition of Ellora caves to protect the modesty of women in Maharashtra
4. Sathyagraha in Khajuraho, MP, against the erotic sculptures there
5. Painting sarees on the nude paintings by Raja Ravi Verma
6. An assassination plan for M F Hussain
7. Erasing all traces of Kamasutra from the Indian culture

GOD SAVE INDIA!!!

The gender equality story

First and foremost, I am a person who fully support gender equality and have faced lot of anger for the same reason from both the genders.

We have reservation for women in the elections and the panchayath elections have already been taken place with all these in effect. The problem arose in Palakkadu municipality in Kerala when women councillors demanded for a separate/exclusive room for them in the municipal office here. Most of the Internet news portals reported that the demand was for a separate rest room which according to the main stream media is not true. The demand was that the women councillors need a an exclusive room for them as they are 28 in number an have to come to municipal office every day to carry out their duty. In my opinion, the demand was ridiculous as long as the municipal office comply with the norms for rest rooms for women workers as per the mercantile law of India (well, I think so but not sure if its being followed by the office in context!!!).

I believe that the female readers of this post, if at all anyone reads, are most probably employed in professional organizations where all of us carry out our duties far more effectively than any of the government bodies, without having separate rooms for men and women. So we will take this matter in a humorous way :P

Let's see why there should not be a separate room for women councillors ;)

1. Reduction in wastage of time by gossiping: Well, let me be very clear that I am of no opinion that women are the only ones who gossip but men too are very good at it. Here the wastage of time can be avoided by making men and women sit together by another factor, the difference of interest in topics... Women will gossip abt men, clothes, TV serials etc. and men gossip about football, automobiles, movies and of course women!!! But by making them sit together, there will be uneasiness to gossip due to contradicting interests and embarrassments. (I hope this isn't gonna end up like what happened in my 8th std. My class teacher tried an innovative idea to shuffle gals and guys to sit together to reduce talking in class. The rest is history :P)
2. No gang rapes: Well, there was a harsh slap on the face of all the decent men in the country (or rather world) that if men sit with these damsels, they will drag these ladies to rest rooms and gang rape them (I know all of these men who work with women are rapists. Ma behen nahin hai kya?? :P). If we allow these demon rapers to sit separately, they can easily plan for many more rapes and execute them. We can avoid that by makin them all sit together.. :D (btw dear men, I think we too need to grow up a li'l bit :P)
3. Improved communication and productivity: Jokes apart, all of the councillors sitting together will improve productivity and result in better communication. This will drastically reduce the greatest problem in these offices, Bureaucracy!!! After all the job should be done by the eod and country as a whole should develop as a result of that.

If we look at the modern design of work places which look at the productivity, they all point towards a open work place not separated by any barriers; physical or emotional. After all the core reason for all these reservations and all are to provide women empowerment and equality. But it'll be difficult if women still want to close themselves within their own world.

The perspective

For the past 6 months since my fiancee left me, people were coming up with various perspectives regarding the break up. Some say that I am a complete loser because some one who was with me for the past 7 years left me, and some are of the opinion that my ex was so stupid to leave me after the wedding was discussed and decided between the families. I would like to give my perspective of this with one example, although I will never agree to the view that she was so stupid to leave me and I won't even bother to comment to the view that I am a loser because I totally know that I'm awesome :P

Well, the first job offer I got was from Infosys Technologies, which was through a campus placement in my engg. college. I had no plan to join the company but wanted to see if I could crack the selection process which was said to be very tough. I got through the process and was offered a job as Software Engineer with a very decent pay package (the highest I've ever been offered :P). Once I got the offer letter from the college placement cell, I told them that I have no plans to join the company. The response to this were mixed.

Some said that I was so dump to reject this offer and some said that I can get even better offers and it's OK if I wanted to reject this offer and pursue my career goals.

Let's get into the facts about this job offer and me:

1. My specialization in engineering was Polymer Engineering and Infosys was a software company who recruited me as a Software Engineer

2. I wanted to pursue a career in Polymers

3. I attended the selection process to see if I can get through the process

Now let's see what happened after I rejected the offer and completed the course.

1. Infosys is still one of the greatest software companies in the world with a very consistent growth; ie nothing happened to Infy because I did not join

2. I joined the world leader in Information Providing companies and worked as a Process leader in Polymer patents

3. I moved to one of the leaders in auto component industries in India as an Asst. Manager

4. I quit my job and joined an MBA in Marketing and Finance and now I am almost finished with it with another job offer in hand.

Now you have an overall idea about my professional life and the matter discussed at the beginning of the post is very much similar to the beginning of my professional life. :)

Except for a very small factor that in the case of professional life, there was no family to get hurt and face embarrassment in the society :P... But these are not gonna last forever and are part of life and learning experiences.

Cheers!!!